Ölenin Ardından


Yağmurun mızrağı. Kalabalıkta yürüdüm.

Kirpiksizdi, yaşlıydı, çakır. Vaktinin yakışığı. Kırışık ten. Leylaklardı başörtüsü. Şemsiyesiz.

Yüzü siliniyordu: Yıkılmış kiliseler.

Kibarca yaklaşıyordu. Yağmur: Cızırtılar…

Akşamın telaşıydı.

Yağmur: Gençliğinden kalan, uzun esans şişeleri. Patronlu dergiler.

İyice eski, ağır cep telefonunu uzatıp sordu:Şu numarayı silebilir misiniz evladım, ben beceremedim…

Elleri

bir

şeyi

yeniden

hatırladı.

Arka bahçe, balkon, havuzun kırık taşları, tütün kokan kravat; gidenin bıraktıkları.

Devam etti, karanlıkta kaybolarak:Bu sabah öldü de… Artık nasıl olsa arayamaz…

 harf

Onur Caymaz

Sarnıç Öykü

Ocak – Şubat 2014 sayısında yayınlanmıştır.

 

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s